Ticket Deals Festivalagenda Blog Zoek

Leestijd: 11 minuten. Afbeelding: KAIK Photography

Report over Wildeburg

Een trip door het mythische Wildeburg is leven en vergeten

Door Niels Middelburg op donderdag 18 juli 2019

Sinds 2016 galmen de sprookjes over een verwilderd polderfeestje steeds hypnotiserender door hetgeen dat men de echte wereld noemt. Ook op social media werd ik jaar in jaar uit tot slachtoffer gedoopt in een bad van jaloersmakende verhalen, mededelingen, filmpjes, Tweets, Facebook- en Instagramposts. Aangezien de term FOMO het menselijk hoofd al op hol brengt voordat ik überhaupt door een zaadleider zwemmen kon, mag ik wel stellen dat de mannen van Kultlab in dit tijdperk een nieuwe dimensie hebben geopend wat betreft de angst van het missen.

Wildeburg2

De marathon die Wildeburg, het zusje van Into the Woods in Amersfoort, aan het krioelen krijgt noemt zich in plaats van een race tegen de klok, een selectieve loting. Degenen die deze Flevolandse-roulette doorstaan weten in december dat zij zich halverwege juli kunnen melden in ‘Netl de Wildste Tuin' te Kraggenburg. Het geluk was dit jaar tevens aan mijn zijde, want ook ik mocht op mijn 27ste de mooiste dagen van mijn leven plukken in dit mysterieuze dorp.

Spetter, spatter, kater

Normaal gesproken is de donderdag voor de meeste campinggangers al de dag om de waarheid te vergeten. Mijn heenreis met BusjeDelen gaf echter direct een flinke impressie van de aardse realiteit die zich altijd ieder moment weer ontvouwen kan. Zo ontstond er paniek rondom een dubbeldekkerbus voor 88 man. De laadruimtes bleken niet opgewassen tegen het geweld van alle essentials. De starterkit van een Wildeburger is namelijk als een gehele caravan in een reiskoffer. Naast een (party)tent, matje, slaapzak en tandenborstel mogen ook de koelbox, powerbanks, hoofdtooi, wegwerp washandjes, koelelementen, gaspitje, knakworsten en neusspray niet ontbreken. En zo vergeet ik vast nog een hoop, maar ja, helemaal voorbereid op Wildeburg ben je toch nooit!

Wildeburg1

Enfin, nu we het toch over Wildeburg hebben. Rond een uurtje of 12:00 begon het recreatiegebied zijn maagdelijkheid te verliezen. Als een hot tub stroomde het vol met gezelligheid, waarna een bad bom de vibe liet exploderen en ‘ja’ op alles als enige antwoord overbleef. Het Oer-Hollandse campinggevoel overgoot me als de zon en het community-gehalte vormde een pleister op alle wondjes die aan het licht kwamen. Te weinig haringen? Geen probleem! Past je luchtbedje niet in je tent? Geen probleem! Regent het? Ook geen probleem! Even tussendoor werd ook het eerste biertje een wapenfeit onder het mum van ‘Los gezelligitos, donderdag extra genietos’. Frisdranken verrijkt met Vodka volgden en eenmaal tijd voor het échte feest werd het me duidelijk waar ik precies beland was. Met een helikopter als oriëntatiepunt ontstijgt Wildeburg de normale festivalcamping tot eenzame hoogtes. Ik ga je de Arnie-quote besparen, maar het was tijd om te verdwalen in deze hedonistische middle of nowhere.

Slapen is voor mietjes

Mijn hoofd bonkt. Voor de nodige vitamientjes verwelkomd de vrijdagochtend me om 10:30 uur gelukkig met bloody Mary’s. Ondanks dat mijn smaakpapillen al behoorlijk wat gewend zijn wil die bleekselderij er niet in. Ook hier weer een geluk bij een ongeluk, want dit laat met militaire precisie weer ruimte voor de guerilla-marketing van Jägermeister. Alle brakke soldaten in het recreatiegebied worden gebombardeerd met ingevroren Jägerflessen. Het perfecte recept om iedereen uit zijn dromen te laten braken. Terwijl ik mij een weg baan door de ijs-ravage sta ik nog even stil bij de grenzeloosheid tussen de camping en het festivalterrein. Iedereen is vrij om overal te gaan en staan met zijn eigen lauwe pils en al het andere dat hij in de hand gedrukt krijgt. Als je maar iets had om mee te proosten op de hoosbui die het oord teisterde.

Als ik het mij goed herinner kom ik na wat buitensporigheden uiteindelijk aan in de Wilde Weide. Die zijn naam direct met overtuigende koeienletters in mijn brein heeft gebrandmerkt. Ik werd hier getuige van de 3 Kwartiershow. Een knotsgek festijn aan uitdagende spelletjes dat door de MC het publiek in werd gesmeten. Wat resulteerde in chaotisch gelach en gezweef van dirtbike naar klapstoel, omdat de vloer om de 10 seconden zo heet als lava werd. Met als klapper op de vuurpijl toch wel de Moshpit Stoelendans. Een beestachtig schouwspel waarin een tornado aan individuen het beest in zich losliet op tunes van Wolfmother & consorten. De geniale gekte in alles was dat alle stoelen naar de klote gingen, maar niemand gewond raakte.

Wildeburg3

Dus konden we door! Het festivalterrein was uitnodigend en er openbaarde zich voor mij een cultuurcrash die de The Village People doen verbleken. Het collectief aan leren jacks, indianentooien en tuinbroeken werd overspoeld door een tsunami aan badjassen met aztekenprintjes, intergalactische leggings en glitterbaarden, afgekleed met happy socks. Je kunt er niet alleen jezelf zijn, maar ook compleet iemand anders. De inloting is voor velen dan ook het vrijkaartje om hun innerlijke indiaan, unicorn, gisha of ruimtewielrenner los te laten. Al maken anderen weer eindelijk de nodige meters voor de Zeeman, Appie of Febo.

Hoewel ik ook wanhopig wat matchende outjes bij elkaar heb gesprokkeld, loop ik het liefst in badmeesterornaat. Hoewel de tijd inmiddels was gevlogen, gaf het doorgebroken zonnetje om 19:00 uur dan toch genoeg reden om in het meer te plonzen. Ook hier voorzag de organisatie haar gasten van de nodige sensatie. Met alleen een unicornband tussen mijn derriere en een blauwe zeepbaan slide ik van de helling. Wat is de natuur en gewichtsloosheid in het water toch een godsgeschenk!

Het bleek de verfrissing te zijn die mijn lichaam nodig had. Want met herwonnen energie en een inmiddels nieuwe outfit mocht ik het weekend inblazen. Nadat ik mij had verrijkt met het levensverhaal en masterclass van Fresku melde ik mij opnieuw op de helling. Hier stond de Rotterdamse Stranger het zooitje op te hitsen met allemachtig hard gepomp. Vanaf daar rolde ik zo vanaf de Helling de Duinpan in, waar Elias Mazian een heerlijke overgang verzorgde voor de Hitzone-CD’s van Job Jobse. Ongehoord druk was het wel zeg! Om niet al te veel mee te hoeven deinen in de zee aan techneuten vond ik mijn toevlucht op de schuinte. Hier voelde ik na verloop van tijd m’n rechterkruisband die ik niet meer heb, terwijl ik verderop een jongen zijn kruk omhoog zie staan te janken. Het vormt de glimlach van deze kinderspeeltuin voor volwassenen, terwijl ik mij door de opgang van de zon waan op de set van The Walking Dead seizoen 10. Een dooddoener zeg je? Natuurlijk niet, want we gaan nog even door! Met mijn achterhoofd gekieteld door de beats van Cinnaman laat ik mij leiden naar een after op de camping, totdat ik mij om 9:00 uur stipt hersendood laat verklaren.

Waar is mijn tent?

Zaterdag, wat een goed idee om Typhoon rond 13:00 uur op akoestische wijze de tent af te laten breken. Dag twee is los. Van touwtjespringen in je naakie tot stagediven van een auto op 1-hoog, mensen verzinnen altijd wel weer wat tegen hun eigen verveling.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet al te veel plannen had, ondanks dat ik de line-up had ontrafeld. Maar van hetgeen dat wél op de planning stond is maar weinig terecht gekomen. Mijn zaterdag ging gewoon met een moordend tempo voorbij, waardoor er gelukkig ook geen ruimte was voor teleurstelling. Wel is het typerend dat ik er bij Pablo Valentino op het strand achter moest komen dat ik al een uur te laat was voor de Nederlandse psychedelische rockband DeWolff. Een Wildeburger kan zich hier maar beter op voorbereiden, zeker als de slijtage behoorlijk voelbaar wordt. Zo zijn er nog meer zekerheidjes, want na 3 dagen stond mijn tent nog altijd niet in de navigatie. Gelukkig is er wel altijd de helikopter nog.

Wildeburg4

De uren die volgden werd ik op safari meegenomen door mijn spiritguide. Noem het flapperen, rondfladderen of vlinderen, het was kleurrijk en gezellig! Het opmerkelijke aan deze levitatie was dat mijn stappenteller uiteindelijk nog kapotter voelde dan m’n voetzolen. Gelukkig las ik ergens dat ik vanaf daar nog maar 87 rondjes moest. Bij KI/KI raakte ik echter weer helemaal de tel kwijt. Als ik zondagochtend met kippenvel op de kaken naar mijn tent slenter en ‘Dit is mijn stad, mijn squad, je weet dat’ wat na-neurie, label ik mijn wekker om 10:00 uur als ‘Wakker worden met Remy van Kesteren’. Deze alinea sluit ik af met een dikke shout-out naar, jawel, het witte goud voor iedere stukadoor: Goldband, wat had ik graag met jullie een wit wasje willen draaien!

Zweven is overleven

Voor de normale sterveling is zondag toch wel de dag van het aftakelen en ontbinden. De afvoerputjes zitten net zo verstopt als m'n neus en de douches klinken ijskoud. Dus zit er maar een ding op: je nieuwe moed in laten spelen door Remy van Kesteren. Met een adembenemende show heeft de elektronische harpist al mijn chakra’s laten climaxen van de gelukshormonen.

Ik begeef mij terug naar de camping en slinger weer direct mee met het pendelum van extreme. Het ontvangstcomité tourde rond op dé Terror-huifkar. Niet zo een die je met Halloween voorbij ziet komen, maar eentje die de ochtendgymnastiek inluidt met verfrissend gehak en gezaag. Met een dood hert op het dak, nagejaagd door een meute rauwdauwers in onderbroek, badjas en kimono’s. Ik waggel ondertussen door en plof neer in mijn tent.

De powerbalk van mijn voorraden en reserves begon behoorlijk rood te kleuren. Eenmaal weer uit de veren stond de volgende ervaring op het programma. Er gingen zaligmakende verhalen ten ronde over een Zeeval waar je een kouwe klets, gezichtsmasker, theetje en badjas kon scoren. Na 3 dagen klonk thee wel als goed idee, dus werd het volgende rondje richting de 87 een feit.

Bevrijd van alle hectiek had ik eindelijk eens twee ogen over voor mijn omgeving. Dus maak ik hier graag even ruimte voor mijn pleidooi over de aankleding van de Noordoostelijke Wonderpolder. Want van het decor tot aan de muziek of kunst, wat een ongekende productie zeg! Werkelijk alle zintuigen zijn overprikkeld. Niet alleen is het heerlijk wakker worden met de meest bizarre verhalen in de Wildeburger Courant, ook kon jij vanuit een uilennest wonderen als vliegende octopussen of manta’s uit de lucht graaien. Het muzikale doolhof was bovendien zo geniaal aangekleed dat je tijdens elke verdwaalsessie letterlijk en figuurlijk cultuur ademde. Om over die sympathieke terminators, het anti-politieke campagnebord, het spacende hamsterrat en alles wat ik niet ontdekt heb maar te zwijgen.

Na mijn culturele trip is het tijd voor een goede maaltijd, dus meld ik mij bij wiens eten écht goed voor de ziel is; de Surinamer. Met Roti Kip en al begeef ik mij vervolgens richting de oase aan rust waar ik keer op keer doorheen ben geknald. Terwijl ik de Faja Lobi traktatie weg kauw luister ik bij mijn buurman mee naar tennis. Die zat gewoon Nadal tegen Federer te kijken, want ook dat is Wildeburg. Je moet gewoon lekker op je eigen tempo doen wat je zelf wel of niet laten kunt. Daarom neem ik na het afvegen van mijn baard in de wachtrij plaats voor een massagestoel. Hier praat ik met wat andere bankhangers, terwijl er twee mannen worden gemasseerd met ellebogen en knokkels. Totdat ik uit mijn droom werd gehaald door een oerknal. De linker man was opgestaan en direct ter aarde gestort. Blijkbaar was de ontspanning hem te veel geworden. Van de verkramping in zijn vingers tot het wegtrekken van ogen zag het er niet frisjes uit, maar al snel kwam iedereen met de schrik vrij toen hij zijn bewustzijn weer terugvond. “Het voelt alsof ik een uur geslapen heb”, klinkt het een beetje beduusd. Na mijn drukpuntmassage panter ik met nieuwe vrienden op goed geluk even door het bamboebos en vlieg ik vervolgens als een frisbee met cruise control over het terrein.

Wideburg5

Ik laat me inspireren door Ben van Ben en Ruurd, die wat psychoses het publiek in schopt bij Radio De Koperen Hond. Waarna ik zonder over een lamp te wrijven een dealtje met mijn geest sluit om tot bezinning te komen bij Elder Island. Het is onbeschrijfbaar hoe lekker ik ben gegaan op de wilde mix aan gearriveerde namen, rauwe talenten en live- en elektronische acts. Niet dat de krankzinnige gekte al klaar was, want ook Jungle by Night pak ik nog even mee tot OR:LA mijn Wildeburg avontuur mag afsluiten bij de Duinpan. Linksvoor en de bankjes zijn bezet en het voelt als tijd om aan al m’n gewrichten toe te geven. Ik tik nog voor een laatste keer op de Shazam-knop en rits op ‘Gallery S – Angel’ m’n tent dicht.

Van keten naar versleten

Op maandag laat ik mijn god- en magnesiumloze lichaam met koffer en al in de traktor van een plattelands-koter chauffeuren naar de parkeerplaats. Het is misschien mijn geluk geweest om nieuwe vriendschappen te sluiten met helden die ook nog eens in Amsterdam wonen, want de terugreis in een auto die mij aan de voordeur afzet is op dit moment geen overbodige luxe, maar noodzaak.

Bij het uitkleden van mijn tassen en het vol slingeren van de wasmachine rolt traditiegetrouw een muntje uit een broekzak. Ik denk terug aan de Wildeveteraan die ik aan het begin van dit avontuur bij de automaten sprak. Zij die een abonnement op Wildeburg hebben zien een keerzijde in de ruimschootse verdubbeling van het aantal bezoekers; “de magische kleinschaligheid en intimiteit raken er een beetje vanaf.” Ondanks dat ik door mijn groene bril dit gevoel slechts te respecteren heb, komt in mijn ervaring maar één wens naar boven: ‘Dat er maar zoveel mogelijk gelukszoekers volgend jaar mogen verdwalen op de lustrum-editie van deze artistieke polderfuif’. De meesters en tactici van Kultlab zetten in op een organische groei en zoals ik het heb mogen leven zit er niks anders op dan hen mijn volgende zomer blind toe te vertrouwen. Hoewel ik dan hoop op iets meer zon, had ik dit jaar nergens anders de regenval en grauwe wolken willen vergeten.

Vond je het leuk? Laat het Niels weten:

of deel:

via Whatsapp via e-mail

Meer zien?

Bekijk het fotoalbum door KAIK Photography

Meer uit het blog

Loveland Festival: Waaien, draaien en een beetje naar de haaien

Report over Loveland Festival

Inclusief fotoalbum

Woensdag 14 augustus 2019

De bomen zorgden voor de nodige beschutting tijdens een stormachtige editie van Loveland Festival.

Jong en oud, Appelsap met bakpao

Report over Appelsap

Inclusief fotoalbum

Woensdag 14 augustus 2019

De reünie van de Opposites was niet het enige dat van Appelsap 2019 een groot succes maakte.

Vliegen door de verschillende dimensies van de (Dance) Valley

Nieuws

Inclusief fotoalbum

Woensdag 14 augustus 2019

Het was weer een dag lang zweven op Dance Valley.

New York Pizza goes vegan op Lowlands

Nieuws

Maandag 12 augustus 2019

De Nederlandse keten komt met een primeur naar Flevoland: de allereerste festivalstand waar een vegan bloemkoolbodem de dienst uitmaakt.

Munten op Hullabaloo Festival worden Collectors Item

Nieuws

Maandag 12 augustus 2019

Ben jij de gelukkige die het gouden muntje vindt?

Groningse designstudent test circulair festivalbandje tijdens Paradigm Festival

Nieuws

Dinsdag 6 augustus 2019

Het van hennep gemaakte bandje is biologisch afbreekbaar en biedt festivalbezoekers een blijvende herinnering door de plantzaadjes die in het...

Glijen, flirten en shinen bij Parels van de Stad

Nieuws

Dinsdag 6 augustus 2019

Maar liefst 10 Amsterdamse evenementenorganisaties brengen 90 (!!) parels van acts naar het Havenpark in Amsterdam op 14 september.

Nieuwkomer Green Garden Festival vult gat in Haagse festivalscene

Nieuws

Vrijdag 2 augustus 2019

O.a. Vunzige Deuntjes, Whoosah, Indigo en het Paard van Troje slaan de handen ineen.