Festivalagenda Blog Zoek

Leestijd: 10 minuten.

Report over

De Amsterdamse 24-uursvergunning: "Ik was 24 uur in RADION"

Door Rita X op maandag 16 november 2015

Vroeger riep ik met regelmaat ‘nooit meer naar huis!’ om vervolgens half Amsterdam af te fietsen naar de volgende after. Was daar de sfeer weg na een middag thee drinken en bananen eten dan begon er alweer ergens een feestje in een loods 15 km verderop. Voor ik het wist was het maandag en had ik 98km fietsen op de teller. Dat moet makkelijker kunnen, werd gedacht door het aanwassende luie uitgaansvolk. Gebeden werden verhoord en de 24uurs vergunningen werden geïntroduceerd in het Amsterdamse nachtleven. Het uitgangspunt is natuurlijk niet dat je dan daadwerkelijk 24 uur in dezelfde club doorbrengt. Dat is wel exact wat ik deed.

Dagenlang feesten doe ik niet meer. Nu ik, Rita, de dertig gepasseerd ben werp ik rond 2u vaak een blik in de spiegel en zie dat ik naar huis moet gaan of toch eens aan botox moet beginnen. Vaker nog ga ik gewoon helemaal niet omdat ik geen zin heb in al die drukte en de volgende dag iets nuttigs met mijn dag wil doen. Toch keek ik er erg uit om tijdens RADION's 1 year anniversary weekender een volle 24 uur in de club door te brengen en mijn jeugd te herbeleven. Dat heb ik geweten.

02.30: Om de hoogtepunten van vrijdag en zaterdag mee te pakken kom ik samen met vriendin Nol vrij laat aan. Er staat een dikke rij op de trap naar de ingang. Gelukkig mag ik via een andere ingang naar binnen. Ik word voorgesteld aan het personeel en de beveiliging zodat ze weten dat ik hier 24 uur ga rondlopen.

03.30: Het is druk, warm en donker. Maar de sfeer is goed en iedereen gaat uit zijn dak in de benedenzaal waar lekker gedraaid wordt door Jaime Frias & Joris Zwetsloot. Het is de eerste keer dat de nieuwe bovenzaal, genaamd de Bovenkamer, open is. Deze plek is echt magisch! De hypnotiserende tv octopus grijpt je vanachter de dj, die beneden aan de trapindeling van de zaal staat. Bovenin zijn creatieve zitjes en een verhoogde hut. Ik herhaal: een verhoogde hut.

04.10: Opvallend genoeg is de voertaal Engels op de dansvloer. Dé manier om vrouwen te versieren is blijkbaar recht voor ze gaan staan en ze aan te staren zonder wat te zeggen. Daar hoort ook een vertiefte blik bij.

05.00: Ik snap niets van de indeling van RADION dus het is retegeschikt om ’rondjes te lopen’ en ‘elk rondje is anders’. Ik kom er achter dat je binnendoor naar het restaurant kan waar óók nog eens dj’s staan. Het is me er alleen veel te licht. Uiteindelijk weet ik de ingang te vinden. Ik klets wat met de beveiliging. De frisse lucht geeft me nieuwe energie. 

Terwijl ik bijna in slaap val verkent F mijn lichaam verder op de oranje bank in de hal

06.45: Mijn benen beginnen pijn te doen. Ik ga achter in de benedenzaal zitten naast een grote donkere jongen met dreads. Hij ziet er niet echt uit als een technotype en vraag me stiekem af wat hij hier doet.

07.45: Honger. Extreme honger. Ik neem perensap.

08.00: Het verjaardagsfeest is nog in volle gang, maar ik moet echt even liggen. Met vriendin Nol vind ik een oranje bank in de hal waar we al liggend selfies proberen te maken. Dit blijkt een ultiem slecht idee.

08.10: Drie jongens komen bij ons liggen. Waaronder een donkere jongen van 1.90 met afgetraind lichaam en kleine krulletjes: F. Ik zie ineens hoe ik de komende uren wat aangenamer kan maken.

Foto: Coen Klooster

09.00: Vriendin Nol gaat naar huis met een van de jongens. Terwijl om me heen nog een aantal mensen lekker staan te dansen op Dandyism & Dusty Machines, sta ik in de benedenzaal te zoenen met F. Ik kak in van het lome gezoen en heb zin in wat geknuffel in de Bovenkamer, maar die is helaas dicht. Terwijl ik bijna in slaap val verkent F mijn lichaam verder op de oranje bank in de hal. Ondanks mijn moeheid reageert mijn lichaam er wel op en ik voel wat nattigheid tussen mijn benen. Ik ben te moe om er wat mee te doen.

10.00: Ik moet echt eten anders ga ik van mijn stokje. Voedsel gaat voor elke seksuele handeling, dus ik stuur F. weg. Het restaurant is al wel weer omgebouwd van zaal naar eetgelegenheid maar is nog niet open. Toch weet ik met mijn charmes een broodje en een ei te scoren en krijg kamillethee. Of misschien is het uit medelijden. Het is zo intens stil om me heen dat ik de drang krijg om te huilen. Ik realiseer me dat ik nu alleen ben.

12.12: Trippin’ Jaguar geeft in de Bovenkamer een dikke set weg voor 24 man. De benedenzaal is dicht. Ik lig in een van de zitjes en vind een stuk ei in mijn kies. Een blonde jongen schreeuwt steeds in mijn oor. Mijn hoofd is zwaar en ik voel me kut. Ik loop naar de wc en wordt emotioneel van het gedicht op de deur. Ik sleep mezelf na een kwartier huilen terug naar de zitjes.

13.04: Verward word ik wakker. Ik voel een hand op mijn arm, maar die blijkt van mezelf te zijn. Het duurt even voordat ik snap waarom de muziek zo hard staat. Er zitten 6 mensen op de grond voor de dj. Ik trek het niet meer en ga naar het restaurant.

13.30: Vriendin Nol is terug met een groepje en zit op het terras van het restaurant. Ze is druk en gedoucht. De zon schijnt extreem fel. Er zitten nuchtere mensen met kinderen te lunchen. Het lukt me niet om het gesprek te volgen. Ik bestel thee en onderga een lichte verbranding in de zon.

15.00: De kalligrafie workshop van High on Type in de Expo is het betekenisgevende lichtpuntje in mijn middag waar ik al uren naar uitkijk. Vriendin Nol trekt de rust niet en is na 10 minuten verdwenen naar de Bovenkamer. Ik ervaar de aanwijzingen van de jongens als levenslessen en zet anderhalf uur lang in volle concentratie strepen met een kwast. Als mijn strepen bibberend worden realiseer ik me dat ik moet eten. Ik eet een vette pizza en haal mijn culturele hart op aan de kunstwerken in de zaal.

17.44: In vergelijking met gedouchte vriendin Nol voel ik me een vieze kringloopbarbiepop. Tijd om dat te maskeren. Dat lukt alleen niet goed met de geur in mijn onderbroek. Misschien was dat geflikflooi met F. niet zo handig.

19.30: Het is nog steeds rustig. De vier wakkere mensen die er zijn genieten met volle teugen van de set van Paul Cairo in de benedenzaal. Andere liggen te slapen in hoekjes. Ik kijk jaloers naar ze terwijl ik doelloos rondjes loop en maar weer ga kletsen met de beveiliging. Ze zijn mijn beste vrienden geworden. De Bovenkamer is weer dicht. Het is verwarrend dat er steeds gewisseld wordt met zalen die open zijn, maar er ontwikkeld zich ook een kinderlijke vreugde om er naar uit te kijken dat de Bovenkamer straks weer open gaat. Ik bestempel het mijn lievelingsplek.

20.30: Vriendin Nol verlaat me en ik krijgt versterking van vriendin Lin. In het restaurant is het druk met nuchtere, uitgeslapen mensen die iets willen eten. Ik bestel een hamburger met biologische friet. Terwijl ik hangry word realiseer ik me dat ik deze 24 uur niet had overleefd zonder de rust en de zon op het terras en de lekkere dingen uit de keuken. 24 uur in een donker hol met keiharde muziek staan vernielt je ziel. Ik dank RADION stilletjes voor hun gevarieerde aanbod.

20.31: Vriendin Lin heeft er zin in en gooit er alvast wat stimulerends in terwijl ik in 5 minuten mijn eten wegvreet. Ik merk dat bijna al het gevoel uit mijn lichaam verdwenen is op een constant hongergevoel na. De gevoelloosheid is wel prettig. De onstilbare honger niet.

20.40: Er keert een gevoel terug in mijn lichaam bij het zien van Nathan Surreal. In mijn schaamstreek om precies te zijn. Ik vraag me af of hij tijdens het draaien ooit gepijpt is. Daarna vraag ik me af waarom ik dat in godsnaam denk. Ik vraag me af hoe ik dit vroeger zonder enige moeite deed. Vriendin Lin vraagt tegen wie ik praat. Ik vraag me af hoe lang ik al hardop tegen mezelf praat.  

Terwijl de bewakers me complimenteren op mijn catch roep ik dat ik er mee stop

22.11: Hoera. Er zijn 35 mensen!

23.00: De geur in mijn onderbroek begint zorgelijk te worden. De aanwas van schone mensen op de dansvloer maken me ontzettend zelfbewust. Ik vraag me af of de mensen om me heen het ook kunnen ruiken.

23.45: Levellen gaat moeilijk met de frisse, schone mensen.

00.30: Ik mag de beveiliging meehelpen met fouilleren. Ik doe een zwarte jas aan en krijg instructies over de fouilleertechnieken. Dit is best leuk. De geschrokken gezichten als ik vraag of ik mag fouilleren geven me nieuwe energie. Een lief ogend meisje van een jaartje of 20 kijkt net zo verschrikt als ik vraag of ik haar mag fouilleren. Terwijl ik haar fouilleer vraag ik of dat lippenstift in haar zak is. Terwijl haar gezicht verstrakt zegt ze te snel ja. Ik kijk in haar zak en vind een leeg ghb-buisje. ‘Dat is geen lippenstift’ weet ik uit te brengen, terwijl onze blikken elkaar vast blijven houden. De bewaker naast me grijpt in en neemt het over. Ik vind het ineens totaal niet meer leuk. Terwijl de bewakers me complimenteren op mijn catch roep ik dat ik er mee stop. Ik voel me kut.

01.00: Het feestgedruis is ondertussen weer in volle gang. Ik kom een groep vrienden tegen in de benedenzaal en vertel mijn verhaal over het fouilleren. ‘Was jij dat?’ krijg ik beschuldigend te horen. Het bleek om een vriendin van hen te gaan. Ik voel me nog kutter. Gelukkig gaat mijn lievelingsplek de Bovenkamer zo open en hoef ik ze niet meer onder ogen te komen.

02.00: De vrolijke muziek in de Bovenkamer heeft elke hersenactiviteit vervangen. Ik dans als een sociaal gestoorde automatisch mee op de muziek en heb geen idee wie er draait. Eigenlijk is dit best lekker. Ik snap weer waarom ik dit vroeger deed. De uitzinnige verjaardagsvierders om me heen begrijpen het ook. Ik vertel aan iedereen die het horen wil dat ik 24 uur in RADION verblijf.

02.30: De 24 uur zijn om! Ik heb het gered. Met mijn laatste energie ren ik naar de beveiliging om het te delen. Ze sturen me terug omdat ik tegen hen had gezegd dat om 3u de 24 uur om waren. Ik druip af en staar naar de volle Bovenkamer met dansende, blije mensen.

03.00: De beveiligers geven me kussen en knuffels. Personeel feliciteert me. Ik krijg een boost van al deze positiviteit. Wanneer de clubeigenaren zeggen dat ik pas eigenlijk echt geslaagd ben wanneer ik het tot 11 uur volhoud overweeg ik serieus om daarvoor te gaan.

04.00: Conversaties hebben het niveau ‘Sauerkraut? Hebben ze dan ook boerenkool?’ bereikt. Ik weet dat mijn lichaam pijn doet, maar ik voel nu echt niets meer. Ik gooi samen met vriendin Lin twee keer kop of munt om te beslissen of we naar huis gaan. Het lot zegt twee keer dat we echt moeten gaan. Ik realiseer me waarom ik vroeger weekenden lang doorging. Naar huis gaan is het moeilijkste wat er is. Onderweg naar mijn spullen ga ik op elk mogelijke plek zitten. De drie minuten naar huis fietsen red ik nog maar net.

Resumé: 24 uurs vergunningen zijn awesome. 24 uur uit kunnen gaan is awesome. De vrijdag- en zaterdagnacht waren dikke hoogtepunten in RADION. Maar de rustige ochtend en middag waren een zware opgave. Misschien bewaarden de die-hard feestbeesten hun energie voor ADE de week erna, misschien waren net alle oma’s jarig die zaterdag, misschien had iedereen een lekke band waardoor RADION onmogelijk te bereiken was of was de dronken beslissing om naar RADION te gaan te moeilijk om te maken, dat het overdag zo rustig was kwam als een grote teleurstelling. Ik vroeg me oprecht af of het Amsterdamse uitgaansleven wel toe is aan de mogelijkheid om 24 uur uit te gaan in een club. Het lijkt er op dat de mind-set van veel feestgangers er nog op is ingesteld dat je ’s avonds naar een club gaat. En dat is zonde. Overdag naar een club geeft juist een extra dimensie aan het uitgaansleven.

Over 24 uur in dezelfde club zijn kan ik kort zijn: dat is ronduit kut. Dat het rustig was op momenten speelt hier zeker in mee, maar vooral het gebrek aan nieuwe prikkels waren killing voor mijn energie. Ik had de rustige momenten in RADION niet overleefd zonder de breaks in het restaurant, het zonnetje op het terras en de creatieve workshop van High on Type. Dus mocht je nou ergens 24 uur willen doorbrengen dan is RADION zeker een aanrader. Oh, neem dan wel even schoon ondergoed mee.

De volgende 24uurseditie staat trouwens alweer op het programma!

RADION Weekender
27 t/m 29 november
Event: Link
Tickets: Link

Vond je het leuk? Laat het Rita weten:

of deel:

via Whatsapp via e-mail

Meer uit het blog

Afgeluisterde bezoekersrecensies vatten Best Kept Secret 2017 voor je samen

Report over Best Kept Secret Festival

Inclusief fotoalbum

Dinsdag 20 juni 2017

“Nee! HET IS: WHOOP-WHUP-WHOOP-WHOOP!”

Meer Awakenings dan ooit tijdens ADE: Twee dag- en vijf nacht specials

Nieuws

Dinsdag 20 juni 2017

Net als afgelopen jaar zijn vijf avonden Awakenings te verwachten in de Gashouder, op het terrein van de Westergasfabriek in...

"In 2018 betalen we op festivals met onze telefoon"

Nieuws

Maandag 19 juni 2017

YellowTipi sprak met de festivalonderneemster Suzanne Eikmans over Festival Wallet dat in 2018 gelanceerd zal worden.

Georgie's verlengt uniek vluchtelingenproject

Nieuws

Vrijdag 16 juni 2017

Voor de tweede editie op rij worden vluchtelingen uitgenodigd om zondag 9 juli gratis langs te komen op het zomerfestival...

Hoe te dansen op Drift om te dansen

Report over Drift Festival

Donderdag 15 juni 2017

Drift is om te dansen. Dat weten we inmiddels. Maar hoe? Dat hebben we nog niet eerder besproken.

TomTomTipi: Onze route door het creatieve programma van Down the Rabbit Hole

Nieuws

Dinsdag 13 juni 2017

Parallel aan het muziekprogramma zal er op Down the Rabbit Hole een indrukwekkend alternatief cultuur-, muziek- en kunstprogramma het terrein...

Magneet Festival stopt ermee

Nieuws

Vrijdag 9 juni 2017

Na 6 edities stopt Magneet Festival, zo laat de organisatie via Facebook weten. Het culturele festival in Amsterdam Oost stond...

Ik probeerde de lineup van De Zon 2017 te ontcijferen

Report over De Zon

Donderdag 8 juni 2017

De lineup van De Zon is altijd topgeheim. Het draait om de 'vibe and feel' van de muziek en dat...