Festivalagenda Blog Zoek

Leestijd: 9 minuten.

Report over Pinkpop

Code pink: Kans op verbazing, zweetdruppels en tranen van vreugde

Door Maikel Boot op woensdag 15 juni 2016

Als ervaren muziekliefhebber en frequent bezoeker van meerdaagse festivals, kijk je uiteraard uit naar een festival als Pinkpop. Je mijmert al bij de gedachten van het inpakken van je backpack, de halve liter pils in de trein richting Landgraaf en uiteraard de extreme gekkigheid in de nachten op de campings. Je zou in deze dagdroom bíjna vergeten dat er ook nog een legendarisch lekkere line-up op het programma staat met giganten als the Red Hot Chili Peppers, Rammstein en Sir Paul McCartney. Hier volgt een vogelvlucht van mijn drie dagen als forens tussen main stage, de 3FM stage, de Brand bier stage en stage 4.

Vrijdag: Nederlandse rockers leggen de lat verslavend hoog

Het is 8:16, met een licht gevoel van brakte sta ik op station Amstel onderweg naar Landgraaf. Ik ‘praise the lord’ even negen keer hardop, want er gaat een directe verbinding van Amstel naar Heerlen, zodat ik op mijn luie boffer half in slaap kan dommelen terwijl ik door de NS en route naar Pinkpop geraak. Eenmaal aangekomen in de broeiende warmte werp ik snel mijn tent op camping B en hobbel ik richting festivalterrein.

Aangezien dit een vogelvlucht is, hou ik die analogie nog even in stand. De eerste frisse vogel is namelijk Storksky, een duo van eigen bodem wat rauwe rock door de speakers heen knalt in de tent die de Brand bier stage heet. Storsky laat zich het best omschrijven als twee-mans beukrock, met een sound die neigt naar een ver neefje van Royal Blood. De muziek is grof, maar verveelt niet en in combinatie met het zonnetje is dit een waardige openings-act voor Pinkpop.

Pinkpop1

Dan wandel ik richting Gary Clark Jr. die in het zonnetje op de 3FM stage staat. En terecht dat deze man in de zon staat, want wat een gitaarvirtuoos! Ik zou hem bijna het gedisciplineerde broertje van Jimmy Hendrix noemen, kleurend binnen de lijntjes van zijn eigen vrolijke gospel-blues. Ik ben verliefd en ik denk alle vrouwen die voor de stage staan deze vlinders met mij delen.

Mijn volgende bezoek was aan James Bay. Het is niet de eerste keer dat ik hem live zie spelen en zeker ook niet de beste keer. Bij tijd en wijlen heeft hij problemen met de monitor en seint hij wild naar de zijkant dat zijn stem harder moet. Na een moeizaam begin herstelt hij echter volledig en weet hij met zijn hits ‘let it go’ en ‘hold back the river’ het publiek met strik en al in te pakken, het blijft een podiumbayst.

Pinkpop2

De Staat is wat mij betreft al jaren één van de beste Nederlandse bands. Hun unieke, industriële, vuige en pesterige alternatieve rocknummers zijn zowel voor muziekliefhebbers, als radiozenders voer voor vreugde. Ze spelen een onorthodoxe set gevuld met een theatrale suprematie die ik vandaag nog niet bij andere artiesten gezien heb. Zowel leadzanger Torre Florim en manus-van-alles Rocko zijn een plezier om naar te kijken. Ze knallen veel nieuwe nummers door de speakers, maar vergeten ook de trouwe fan niet door bijvoorbeeld ‘Old Macdonald don't have no farm no more’ te spelen. Aan The Red Hot Chili Peppers wil ik niet teveel woorden vuil maken. Het jeugdsentiment krijgt van mij een dikke 10, want ja, ik ben nou eenmaal opgegroeid met ‘Scar Tissue’ en ‘Give it away’. Echter, muzikaal gezien kunnen we wel stellen dat de Peppers hun gloriedagen ver achter zich hebben gelaten.

Pinkpop3

Zaterdag: Duits precisie-vuurwerk dreunt fijntjes na

Pfoe, die “Dancehall” op camping B was gezellig vrijdagnacht. Want ja, naast het festivalterrein is er op de campings ook het één en ander te beleven na het vallen van de avondzon. De Dancehall, niet te verwarren met het Jamaicaanse genre, is eigenlijk dit: Veel hitjes, aangeschoten mensen en uiteraard enorm veel plezier.

Ik verman mezelf en hop richting het festivalterrein om zo Miamigo mee te kunnen pakken. Tot mijn verbazing tref ik een enorm swingende Brand bier stage aan. De stem van de leadzanger is loepzuiver en alle liedjes worden keurig en plichtmatig met een vleugje discorock om de planken gezet. Voor mij is dit net even dat muzikale halve litertje goedemorgen aardbei drinkontbijt wat ik nodig had. Na Miamigo wandel ik richting The Sore Losers. Alhoewel hun naam anders suggereert, zijn deze gasten misschien wel de winnaars van de dag. Hun bluesy rockmuziek staat als een huis op geheide palen en tot overmaat van geluk doen ze ook nog even een cover van Golden Earring’s ‘Radar Love’. Na een patatje oorlog en een kopje koffie is het tijd om mij voor te doen als gillend meisje bij Lucas Hamming. Deze Nederlandse langharige indie-pop artiest is recentelijk van onbekend naar mateloos populair uitgegroeid, dus vond ik het hoog tijd om eens te kijken wat deze jongen nou eigenlijk live ervan bakt. Tien minuten de set in, was ik het hardst gillende meisje in de tent. Zijn liedjes swingen Jett-Rebel-hype-esque de pan uit en hij heeft het publiek binnen een mum van tijd al klappend in zijn achterzak.

Pinkpop4

Op de een of andere manier mis ik altijd de optredens van Lianne La Havas op festivals. Om er zeker van te zijn dat dat deze keer niet gebeurt sta ik braaf 15 minuten voor aanvang met een pilsje klaar voor de rit. En dit werd zeker beloond door deze powerhouse van een vrouw. Bij het inzetten van ´Forget´ raak ik in een soort erotische trance die uit pure liefde voor deze hypnotiserende klanken is ontstaan en trip ik even ruim vier minuten met mijn pilsje in de hand. Na de teleurstelling van the Peppers gister, wandel ik met enige tegenzin naar Doe Maar. Verrassend genoeg zijn de mannen nog helemaal in orde. De hitjes (‘de Bom’) gaan erin als zoete koek en het publiek vermaakt zich uitstekend. Zeker Henry Vrienten klinkt nog buitengewoon soepeltjes terwijl hij als een bonte nachtegaal ‘awoei’ uitkermt. Prima optreden. Tussen Doe maar en Rammstein wandel ik even naar een unieke verschijning op Pinkpop: een silent disco die door KPN wordt gehost. Met plexiglas telefooncellen waar rookmachines in zitten, hebben ze als het ware vier mini-disco-telefoon-booths neergezet waar live DJ muziek in te horen is. Deze stand is een welkome afwisseling in dit festivalgeweld op een familiefestival als Pinkpop. Na wat doorvragen blijkt dat deze stand ook op Down the Rabbit Hole en Lowlands komt te staan. Extra gratis tip, dus. Tot slot, Rammstein, de headliner die levert. En hoe? Nou, met een shitload aan vuurwerk, snoeiharde metal en een set met geraffineerde nummers waar zelfs de meest lome hippie op automatische piloot op kan meemarcheren. Het is fijn om te zien dat een act van dit kaliber ook perfect weet te leveren wat je van ze verwacht.

Pinkpop5

Zondag: Sir Paul en St. Paul dirigeren de dag rooskleurig

Ik heb de afgelopen dagen inmiddels alle codekleuren van het KNMI voorbij zien springen, maar voor vandaag stond het ‘ergste’ op het programma. Het resultaat: een stortbuitje en wat losse druppels. Niks ernstigs dus. Vandaag breng ik door met een ervaren rocker, mijn pa. Ik wilde dit even melden, want het is voor mij een tweede natuur om dit soort festivals met verschillende generaties door te brengen. Dat is zeker ook iets wat Pinkpop kleur geeft.

We beginnen de dag bij een jeugdig Nederlandse band: Jungle By Night. En manmanman, wat kunnen die spelen zeg. Met een waterig zonnetje op de achtergrond spelen de mannen de ene funky jungle tune na de andere. Bij tijd en wijle waan ik mij in de Amazone, omgeven door trompetgeschal en opzwepende drumroffels. Jungle By Night is namelijk on-Nederlands goed en wat mij betreft één van de meest talentvolle bands die Nederland momenteel kent. En de heren zijn pas twintigers! Dan Douwe Bob, onze trots die koud van het Eurovision songfestival terug is. Voor mij is hij eigenlijk een beetje de Nederlandse John Mayer, qua uiterlijk maar ook qua country-vibe en hitgevoelige blues nummers. Het klinkt cliché, maar hij is zeker meer dan ‘een singer-songwriter’. Na een patatje oorlog (ja alweer), is het tijd om een voor mij onbekende band uit Alabama te gaan beluisteren: St. Paul & The Broken Bones. Deze show, mocht je hem gemist hebben, was voor mij de grootste verrassing. Ik denk dat ik zelfs wel kan zeggen dat dit het beste concert was wat ik dit jaar heb gezien. De leadzanger is een gezette blanke man met zilveren schoenen die klinkt als een vijftigjarige zoon van wijlen B.B. King. Zijn stembereik is magistraal te noemen en de show een kleine musical an sich. Na het eerste nummer en de eerste geniale uithaal staat de hele Brand tent in vuur en vlam. Mocht je de kans hebben om deze mannen ergens te zien, pak die dan, want ik voorspel dat het een grandioze ervaring zal worden.

Pinkpop6

Na dit absolute hoogtepunt bezoek ik stage 4 voor Slaves. Dit doorgeslagen Britse duo is net een soort dronken peppi en kokki act, maar het past allemaal perfect bij de rommelige punkrock die ze maken. Helaas zijn er wel wat gitaarproblemen (~5min) en wordt er ook iemand onwel bij het optreden (~15min) waardoor de show nooit echt op gang komt (het gaat met die persoon overigens inmiddels weer prima). In plaats van Lionel Richie, besluit ik bij de stage 4 te blijven voor Graveyard. Een Zweedse band die meedogenloze stonerrock uit de versterkers laat huilen. Omdat ik veel nummers van ze ken, is dit voor mij een gespreid bed en kan ik de teksten zachtjes met mijn vercrackte stem meehummen. Echter, de set is zwaar op de maag, duister. En dit is waarschijnlijk ook de reden waarom zij op de kleinste stage staan. Het publiek heeft moeite om de band te volgen en te snappen, alhoewel de hardcore fans vooraan compleet uit hun plaat gaan. Last but not least, strompel ik met lichte spierpijn en mijn vader richting Paul McCartney. Over deze man kan ik louter positief zijn. Een levende legende, die aan de lopende band hits heeft geschreven. Hij ademt muziek en ontroert met zijn prachtige nummers als ‘Blackbird’ en ‘Love me do’. Het is ook hartverwarmend hoe hij zich bewust is van de muziekhistorie die the Beatles als geheel hebben geschreven. Zo brengt hij een zonnegroet aan John Lennon en vraagt hij aan het publiek wie er allemaal tijdens gitaarles ‘Blackbird’ hebben moeten spelen. McCartney was de ultieme afsluiter van Pinkpop en ik ben erg blij dat ik hem ‘toch nog een keer heb gezien’.

Pinkpop7

Pinkpop was wat mij betreft een denderend mega-concert gevuld met prachtige live-acts. Het was erg tof om te zien dat vooral Nederlandse acts als De Staat en Jungle By Night, er positief bovenuit staken en de sfeer veelal geweldig hebben vormgegeven. Ook de Rammstein en Paul McCartney waren prima headliners die het bezoek aan Landgraaf meer dan waard waren. Pinkpop 2016 was zonnig en broeierig, in tegenstelling tot de meeste voorspellingen. Dit is ook de reden dat ik een nieuwe KNMI-code wil voorstellen: code pink. Een code die de kans op verbazing, zweetdruppels en tranen van vreugde aangeeft ten tijde van Pinkpop.

Vond je het leuk? Laat het Maikel weten:

of deel:

via Whatsapp via e-mail

Sla Pinkpop op als favoriet

Opslaan

Meer info: naar de festivalpagina

Meer uit het blog

Door Sneeuwbal Winterfestival valt er tóch nog wat te festivallen deze winter

Nieuws

Maandag 13 november 2017

Het festivalseizoen is alweer even achter de rug en ADE hebben we ook weer overleefd. Toch betekent dat niet dat...

Stroboscopes & Smokemachines is de nieuwe muziekdocumentaire over de 'West Coast sound of Holland'

Nieuws

Maandag 13 november 2017

De filmmakers achter Blitzkickers hebben na de korte documentaire serie ‘De Golven van de West Coast Sound of Holland’, geproduceerd...

Debuutfestival de Amsterdamse Winterparade moet ultiem kerstgevoel naar Amsterdam brengen

Nieuws

Donderdag 9 november 2017

In navolging van wereldsteden als Londen (Winter Wonderland), New York (Bryant Park Winter Village) en de bekende kerstmarkten in Duitsland,...

REC. is een neonverlichte ruwe diamant

Nieuws

Inclusief fotoalbum

Dinsdag 7 november 2017

Julie ging voor ons naar REC. in Rotterdam. Lees hier alles over haar bevindingen.

Vriendengroep uit Amsterdam-Zuidoost wint clubavond in De Marktkantine

Nieuws

Vrijdag 3 november 2017

Eerder berichtten we al over Partymacher, de zoektocht naar hét nieuwe Amsterdamse clubconcept van Apenkooi Events, Rabobank Amsterdam en De...

Een telefoonverbod en een nieuwe locatie voor Georgie's Wintergarten

Nieuws

Donderdag 26 oktober 2017

"We filmen onze helden in plaats van dat we met ze dansen. We liken in plaats van dat we iets...

Foo Fighters bevestigd voor Pinkpop 2018

Nieuws

Maandag 23 oktober 2017

Ja hoor, ADE is afgelopen en het vooruitblikken naar het aankomende festivalseizoen mag nu alweer beginnen. Foo Fighters zijn zojuist...

Audio Obscura x Rijksmuseum verbetert waar het verbeteren moet

Maandag 23 oktober 2017

Underworld onder het Rijksmuseum, veel unieker dan dat wordt het niet meer.