Festivalagenda Blog Zoek

Leestijd: 4 minuten. Afbeelding: Alex Brink

Report over Where The Wild Things Are

Brak festivallen van de bovenste plank

Door Sofian van Veldhuizen op donderdag 10 maart 2016

De zondag van Where The Wild Things Are was een koude maar typische brakke festivalzondag; uitgebluste oogjes en wankelende beentjes op de dansvloer. Ook Chino Ayala, frontman van Indian Askin, had het zichtbaar zwaar op het podium. Het eerste wat tussen de nummers door uit zijn mond kwam was: “Ik ben een beetje brak”, waarna hij een slok van zijn blik bier nam. Het tweede wat vijf minuten later uit zijn mond kwam was diezelfde slok bier, wat inmiddels de vorm had van een wit-schuimende papje. Blijkbaar had de frontman van – zoals de MC aankondigde - “het snoepje van het festival” zaterdagavond iets te veel gesnoept.

WTWTA2

Toch een goed teken! Een fris publiek zou immers tegenstrijdig zijn met de naam en de bijbehorende verwachting van het festival. De locatie Center Parcs De Eemhof in Zeewolde mag dan normaal gesproken voor burgerlijke weekendjes weg zijn; nu werd er volwassen gefeest en gezopen. Tijd om even terug te spoelen naar het begin.

Where The Wild Things Are begon voor ons pas op de zondag, bij Birth of Joy, die de moeilijke taak hadden om rond 15:30 het glazige publiek te vermaken met Utrechtse hardrock. Ze stonden op de mainstage, de Willem Ruis Tent, die met zijn blauwe sterrenstrip en circusachtige uitstraling een prima decor vormde. Beter nog dan het uiterlijk van de tent was de akoestiek en het werk van de geluidstechnici. Eindelijk een stage waar je niet kapot geblazen wordt vooraan, en achteraan doordat je door het gelul om je heen de zanger niet meer verstaat. Een dikke pluim voor het geluid dus! En voor Birth of Joy, die in deze omstandigheden een verdomd lekkere set speelde.

Net voor het einde van de set van Birth of Joy besloten we nog een kijkje te nemen bij de derde en kleinste stage van het festival, Desparados. Het idee was om even bij te komen van de Utrechtse rock, bij de rustige hitjes van Son Mieux. Helaas voor ons bleek Son Mieux te populair voor deze tactiek. De Desparados had met zijn capaciteit van 250 man te weinig plek voor onder andere ons. Aangezien er maar drie stages zijn en er vorig jaar 4.000 man op Where The Wild Things Are was afgekomen, is de grootte van Desparados discutabel. Er moet wel gezegd worden dat er rond dit tijdstip geen andere act geprogrammeerd stond op de tweede stage, de Action Factory. Dit zal ervoor gezorgd hebben dat er nóg meer animo was.

Dan maar een rondje lopen en rondkijken naar wat er nog meer te beleven valt. Tussen de Desperados en de Action Factory vonden we een kinderboerderij. We namen een kijkje, maar er was helaas weinig leven in de kinderboerderij. De enige ezel die we vonden stond er maar wat uitgeblust bij. Misschien had hij ook last van een kater. Toepasselijk wel, een ezel met een kater. De teleurstelling om het gedrag van de ezel duurde gelukkig niet lang, doordat een gast in tijgerpak probeerde een kip te vangen. Een heerlijke gezicht op deze brakke festivaldag.

WTWTA1

Het rondje ging verder langs de Action Factory, waar de arcadehal en bowlingbaan van het bungalowpark zit. Vooral de schijven van de airhocky tafels waren heetgloeiend, door het enthousiasme waarmee gespeeld werd. Met een goede partij kleingeld op zak kun je hier wat droge uren rondbrengen. Voor ons ging het rondje na een paar potjes al snel verder naar het midden van de Action Factory, waar Indian Askin op het punt stond te beginnen.

Na het vermakelijke optreden van Indian Askin ging het rondje verder naar de Willem Ruis Tent. Je liep over een bossig pad, waar beamers in de bomen hingen. Ik kon eerst niet uitvogelen wat ze precies projecteerden, behalve dan dat ik wat witte strepen op de mensen voor mij zag. Later (toen het pad leeg voor ons was) bleek dat de beamers een hinkelbaan vormde. De dronken gast die in de verte op zijn plaat ging, toen hij de baan in hoog tempo probeerde te voltooien, was daar een leuk gevolg van.

Het pad kwam uit bij de hoofdentree van het festival, waar een met heaters verhit pleintje zitplek gaf voor een hapje uit één van de foodtrucks. Het aanbod was bescheiden, maar wat wil je nou eigenlijk nog meer naast pizza, friet, hamburgers en een bak koffie toe? Eigenlijk maar één ding; het optreden van De Staat.

Tijdens de show zag je de laatste brakheid uit het publiek verdwijnen. Vooral het einde van de show met Witch Docter was apocalyptisch awesome. Frontman Torre Florim gaat in het midden van de tent staan, waarna het publiek als de zombies uit de clip om hem heen gaat beuken. Voor mensen die het concept niet kennen; bekijk de clip! Of bezoek een optreden van De Staat, echt een aanrader!

WTWTA

Na het optreden was het tijd om verder te dansen bij Baio, Hunee en Young Marco. Baio slaagde er in een dansbare sfeer te creeëren, door met zijn droge verschijning lekkere hitjes uit allerlei genres aan elkaar te draaien. Een grappig en aanstekelijk geheel. Daarna door naar Hunee en Young Marco, die met hun afrikaanse disco-achtige house verder gingen op de aanstekelijke danssfeer die al bij Baio was ontstaan. Het dak ging eraf! Een volwaardige en vette afsluiter van de laatste dag Where The Wild Things Are.

Ik heb genoten, maar besef ook dat ik maar de helft van het festivalconcept heb kunnen meemaken. Naar Where The Wild Things Are ga je namelijk niet voor de aankleding of de randprogrammering. Het bijzondere van Where The Wild Things Are is de goede line-up in combinatie met het fenomeen “bungalowfestival”, waardoor je een comfortabele plek hebt om te kunnen afterpartyen, nazitten en al het andere te doen wat in een klein festivaltentje niet gaat. Die combinatie zorgt dat de weekendkaarten (inclusief bungalows) als warme broodjes van de toonbank gaan. Volgend jaar maar eens kijken hoe wild de nachten in de bungalows zijn..

Vond je het leuk? Laat het Sofian weten:

of deel:

via Whatsapp via e-mail

Meer zien?

Bekijk het fotoalbum door Alex Brink

Sla Where The Wild Things Are op als favoriet

Opslaan

Meer info: naar de festivalpagina

Meer uit het blog

HORST 2018: Kunst, festivalarchitectuur, muziek en Belgisch Bier

Nieuws

Inclusief fotoalbum

Donderdag 20 september 2018

HORST vierde haar jubieum- en tevens laatste editie in stijl.

Ed Sheeran eerste headliner Sziget Festival 2019

Nieuws

Donderdag 20 september 2018

Sziget pakt het gelijk groots aan voor de 2019-editie. Het multiculturele muziekfestival bevestigt de komst van één van de grootste...

Lollapalooza Berlin: El Oh Double-El Ey, Pee Ey L Double-Oh Zet Ey

Report over Lollapalooza Berlin

Donderdag 13 september 2018

Ninarosa ontcijferde waar de letters in Lollapalooza (Berlin) eigenlijk voor staan.

Elrow gaat veel verder dan de doorsnee festivalproductie

Report over Elrow Town Festival

Donderdag 13 september 2018

Timos ging voor ons naar het debuut van Elrow Town Festival Amsterdam.

Droom van het Zuiden

Report over Dream Village

Donderdag 6 september 2018

Lisa ging voor ons naar Dream Village om te kijken hoeveel van haar dromen daar waarheid zouden worden.

Zakaj turisti prihajajo v Mysteryland?

Report over Mysteryland

Inclusief fotoalbum

Donderdag 30 augustus 2018

Mysteryland was multicultureel, strak georganiseerd, fideel, groots, impressief en nog maar een keer multicultureel. Erg multicultureel. Vandaar de Sloveense titel...

Lowlands 2018 in 15 buitengewoon opvallende situaties

Nieuws

Inclusief fotoalbum

Donderdag 23 augustus 2018

Er is inmiddels een hoop gevlogd, gefotografeerd, geblogd en verteld over Lowlands, maar wij zijn er ook geweest en willen...

YellowTipi onderzoekt: op festivalavontuur met Interrail

Nieuws

Inclusief fotoalbum

Donderdag 23 augustus 2018

Rhoda ging voor ons, gewapend met haar fotocamera op festivalavontuur met Interrail.

Ontdek alle festivals

Ontdek Amsterdam Dance Event