Festivalagenda Blog Zoek

Leestijd: 3 minuten. Afbeelding: Bibian Bingen | Thump

Report over

BFC blijft zichzelf overtreffen. Qua leeftijd.

Door Lotte den Toonder op vrijdag 26 februari 2016

Van alle feesten die ik heb bijgewoond, zijn er een aantal blijven hangen in mijn veranderlijke top vijf. Je raadt het al, Breakfast Club is er één van. Het is een feest voor de liefhebber van underground house en techno dat (normaliter) begint in de vroege ochtend en je vervolgens urenlang berooft van het daglicht. De sfeer is altijd warm, open en intens en het publiek is over het algemeen volwassen en openminded. Gay-ish. Vrij. Swingend. 

Zoals we allemaal weten, komt leeftijd met de jaren. Zo ging ook Breakfast Club de 5 jaartjes aantikken en het zou van de zotte zijn als ik daar niet bij zou zijn. Dus daar ging ik. Vechtend tegen een battle of snot die in mijn holten gaande was en mijn oren deed suizen. ‘Knal een ibuprofennetje, verorber een Duveltje en zeik niet over het weer Lotte’, dacht ik. Een grijze dag moet je immers zelf een beetje inkleuren en ziek zijn is voor later, ja toch?

Tot mijn grote vreugde was het verjaardagsfeest verhuisd naar Radion in Amsterdam, nieuw-west; fraaie locatie. Radion is een redelijk forse underground club, in capaciteit vergelijkbaar met Trouw, qua uitstraling ietwat rauwer. Toen ik (’s middags, beter iets te laat, dan nooit op tijd) de bunkerachtige ruimte betrad en de diepe jazzy, soulful houseklanken van Fred P. AKA Black Jazz Consortium mijn trommelvliezen bereikten, wist ik dat het goed zat. De dansvloer was als vanouds weer gevuld met fanatieke dansers, die de goede feestjes in Amsterdam altijd weten te vinden.

Ook in de bovenzaal werd er lekker gedraaid door Tom Liem, één van de organisatoren van BFC en tevens vaste DJ van het feest. Toen ik even neerplofte naast een tongworstelend stel op de comfortabele bedbank achterin de chillhoek begon er toch wat te knagen. Ik miste iets. Iets wat de naam van dit evenement impliceert. Breakfast.

Na al die BFC’s die ik heb meegemaakt, was dit de eerste zónder een ontbijt. (Oké, de vorige keer was half; je moest er extra voor betalen). Da’s zonde, want dit is mijns inziens juist een van de krachten van het  feest. Het mocht dan misschien ’s middags zijn, maar ik zeg altijd maar zo: de beste manier om de ochtend te beginnen is in de middag. Met een boterham. Of een banaan. Op z’n minst.

Enfin, veel ogen waren hier groter dan de maag, en de betekenis van deze uitspraak week in dit geval wat af van de originele…. Eten doen we later wel. In de hoofdzaal stond Dorisburg inmiddels achter de draaitafel. De man staat bekend om z’n meeslepende dj-sets waarmee hij balanceert op het snijvlak tussen dubby house en diepe melodieuze techno, maar het was mij iets te melancholisch. Laat mij maar gewoon dansen. De rauwe techno van Delta Funktionen viel beter. Diep, stevig, onvoorspelbaar én met ballen. De acid-elementen vlogen ons hier en daar om de oren en al die claps liet de menigte potdorie lekker stampen op de planken van de tribune.

Verschillende tonen, ritmes en vocals kwamen samen in een nieuw soort oeuvre.

Ondanks het feit dat ik techno zeker kan waarderen, gaat mijn hart toch echt uit naar funky disco. Boogie’en, groovy one-two'en, jolly jaywalken; ik doe het met liefde. En jawel, tot mijn grote vreugde was deze BFC-editie er een met een flinke dosis FUNK. San Soda was mijn held van de avond. De voorliefde voor verschillende genres (electro funk, disco, house, jazz) van deze platenverzamelaar was te horen in zijn dynamische en swingende set. Lekkere vocals, groovy beats, fuck it, dát was mijn ontbijt. Gelukkig maar dat dansen gratis is. Poeh hé.

San Soda was niet meer te verslaan. Zelfs niet door Joey Anderson. Al moet ik toegeven dat deze man het ook alleraardigst deed. Met een kek wit mutsje op zijn hoofd stond hij kalm te draaien in zijn eigenaardige stijl. Verschillende tonen, ritmes en vocals kwamen samen in een nieuw soort oeuvre. Soepel.

Al met al was het een mooi feest met zowel voor- als nadelen. Blijft BFC zichzelf overtreffen? In dit geval alleen qua leeftijd, maar voeg een ontbijtje toe, verschuif het evenement naar een zondagochtend om 8 uur, et voila: opgelost. Verder sluit ik niet uit dat mijn gemoedstoestand wellicht een zekere invloed had op de algehele ervaring. De hoest bleek toch wel een gekuchte tegenstander... Maar ach, uit mijn top vijf ben je niet te schoppen, fijne Breakfast Club

Of zal ik het gewoon bij ‘Club’ houden..?

Hè Lotte, wat flauw.

Vond je het leuk? Laat het Lotte weten:

of deel:

via Whatsapp via e-mail

Meer zien?

Bekijk het fotoalbum door Bibian Bingen

Meer uit het blog

Bonobo, Yellow Claw en Oscar and the Wolf onder laatste grote namen voor Sziget 2018

Nieuws

Vrijdag 25 mei 2018

De line-up is nu zo goed als compleet.

Het geheim van de Zon

Report over De Zon

Donderdag 24 mei 2018

Geen festival zo vreemd, uniek en smerig lekker als de Zon. Wat is het geheim?

Wildeburg maakt de gehele line-up bekend

Nieuws

Donderdag 24 mei 2018

Grofweg zo'n 140 namen pronken op 't affiche.

"We willen ooit stagediven in pak."

Nieuws

Woensdag 23 mei 2018

Hoe kicken is het om talenten te volgen die op het punt van doorbreken staan? Lees hier het resultaat.

De onbereikbare climax van de opwarm-dj

Nieuws

Dinsdag 22 mei 2018

Hard to get vind ik juist lekker

“XTC is de nieuwe cannabis geworden”

Nieuws

Donderdag 17 mei 2018

Wetenschapper en raver Ton Nabben vertelt over zijn jarenlange onderzoek over drugsgebruik in het uitgaans- en festivalleven

Onze route door de timetable van Toffler Festival

Nieuws

Dinsdag 15 mei 2018

Zeg maar dag tegen je keuzestress

The Crave Festival: de hele dag trippen achter de duinen

Nieuws

Maandag 14 mei 2018

Obscure electro en Haagse gezelligheid blijken de perfecte match te zijn