Festivalagenda Blog Zoek

Leestijd: 4 minuten. Afbeelding: Knelis

Report over Paradigm Festival

A 72 hour movement with Paradigm.. en mijn OV-fiets.

Door Nine Marije op woensdag 17 augustus 2016

In de verte, aan de rand van het enorme braakliggende terrein van de voormalig Suikerunie, zag ik al een zee van fietsen opdoemen. Verspreid daartussen opvallend veel geel-blauwe exemplaren. Dus dáar bevonden zich alle OV-fietsen, waarvan de rekken op station Groningen compleet waren uitgestorven en waarvoor ik, tezamen met een hoop in typische festival outfitjes gehulde party people, ongeduldig heb staan wachten. Ik nam de trein vanuit de randstad en had de hightwaste-shorts-leren-fringe-jackets-ingevlochten-haar-dames al vroeg in het vizier. Het was ook nu weer onmiskenbaar; voor de gehele rij wachtenden, inclusief mijzelf, zou op deze onverwoestbare stalen rossen de reis beginnen: Were we ready for a 72 hour journey with Paradigm? YES, we were!

 Pardigm

Over die beloofde journey niks gelogen. Met een festivalterrein grofweg vier maal het oppervlak als dat van de jaren ervoor, genoeg plek om de Paradigm-toerist mee te nemen op een wereldreis, zou je denken. En jawel, kosten nog moeite bleken gespaard om voor drie dagen een decor uit de grond te stampen met mega vette stages en met plekken die maar bleven verrassen.

Paradigm’s 72 hour movement heeft mij onder andere meegevoerd langs een wondere waterwereld - de mainstage - waar een kolossale houten brug was verrezen. Daar tussendoor de voorsteven van een eveneens kolossaal houten schip die recht het publiek in stak. Grote helden als John Talabot, KinK Live en Seth Troxler zullen zich ongetwijfeld even Jack en/of Rose van de alom bekende 90‘s klassieker hebben gewaand, want de boeg van het schip was tijdens dit festival het domein vanaf waar de dj's hun kunsten tentoonspreiden. Met name toen op de zaterdagavond de zon achter de horizon verdween, er boven onze hoofden tientallen zwierende kwallen oplichtten en KinK Live het publiek uiterst prettig in zijn greep hield, ja toen was de sfeer bij de mainstage gewoon veel te nice.

 Paradigm3

Van een totaal andere orde van grote dan de mainstage, maar minstens zo fijn, was ‘Dans Les Forets Vierges d’Afrique’. Dik vet contrast met de rest, want vanaf het ruige, industriële terrein wandelde ik zo een lieflijk bosje in waar tussen de bomen een werkelijk prachtige dansvloer/podium/bar was gebouwd. Ik liep dus de houten dansvloer/podium/bar op, ontweek wat bomen waaromheen de vloerdelen vakkundig waren gelegd, dronk menig drankje, danste vele dansjes onder grote, gekleurde bloemen en genoot van de iets relaxtere, kleurige muziek en alle verdere visuele prachtigheden om mij heen. En oooh, wat waren ook dit jaar de Paraformers weer een lust voor het oog met hun energieke performances. Dat genieten bij de bosstage deed ik overduidelijk niet in mijn eentje. Het viel op dat deze stage de regelrechte favoriet was bij de festivalbezoeker. Was het zo nu en dan bij sommige stages helaas nagenoeg uitgestorven, in deze jungle was het feest eigenlijk constant dik aan. Fijn ook was het dat ik het bos niet hoefde te verlaten toen mijn voetjes vermoeid begonnen aan te voelen en ik behoefte kreeg aan standje chill.
     Ik vond een rustige, knusse chillspot ergens langs een kronkelende kruip-door-sluip-door bospaadje rondom de stage. Alles om mij heen sprookjesachtig verlicht en gedecoreerd.

Paradigm5

Met de klok die 00.00 sloeg, kwam aan dit sprookje een einde en verplaatste de hele festivalmassa zich van de ene kant naar de andere kant van het terrein. Persoonlijk heb ik een gruwelijke hekel aan dit soort overgangen en de lange weg die ik nog moest bewandelen, hielp daarin niet echt mee.
     Na een wandeltocht die aanvoelde als de Nijmeegse Vierdaagse werd het feest in het statige, voormalige gebouw van de Suikerunie voortgezet. Op de begane grond donker, laag en guur het wat hardere beukwerk. Of zoals een jongen die ik overdag ontmoette het bijzonder uitdrukte: “The place where only evil shit comes from.” Niet mijn woorden, ik houd er wel van.
     Op de eerste verdieping een wel heel grote relax area - niet super sfeervol, met aangrenzend een hal van het soort hoog plafond, industrieel, grote raampartijen - waar de rest van de nacht en ochtend de laatste restjes energie uit menig lijf werd gedanst.

Paradigm 

Paradigm Festival 2016, A 72 hour movement with Paradigm, ik had wel een waarbenjij.nu kunnen starten voor de vele belevenissen en indrukken. Het was écht veel en groots. Dat pakte vaak fantastisch, soms iets minder uit. Tweeënzeventig uur lang non-stop een festival draaien op een levensgroot terrein was op bepaalde momenten gewoon net te lang, net te groot, net te weinig mensen. Waarschijnlijk was ook dat de reden dat al maandagochtend 8.00 de laatste noot wegdreef uit de fabriek. 

De verwachtingen waren hoog van een organisatie die vorig jaar de award voor beste club in de Benelux mocht ontvangen. Zoveel potentie, zoveel ambitie. En dan heb ik het in mijn report nog niet eens gehad over nog zo’n ambitieus thema: het streven naar zelfvoorzienendheid van club Paradigm en ook Paradigm Festival. We zagen het deze editie al voorbijkomen: ecologische stro-toiletten, thee getrokken uit gewassen verbouwd op het terrein. Volgend jaar hopelijk hier en daar fine tunen, maar verder gewoon voortknallen op het vele moois wat afgelopen weekend was. Count me in voor de journey van volgend jaar. Als ik nu al een OV-fiets kon reserveren rond half augustus 2017, enkeltje richting de suikerunie... Wat zou dat fijn zijn!

Vond je het leuk? Laat het Nine weten:

of deel:

via Whatsapp via e-mail

Meer zien?

Bekijk het fotoalbum door Knelis

Meer uit het blog

MadNes: Het festival dat het anders durft te doen

Report over MadNes Festival

Inclusief fotoalbum

Woensdag 10 juli 2019

Clinics, surfen, skateboarden, muziek en nog veel meer op een Waddeneiland. MadNes doet alles net even anders.

3x waarom life better was By the Creek

Report over By the Creek Festival

Inclusief fotoalbum

Woensdag 10 juli 2019

Kwam het festival de belofte na, en zo ja, hoe?

Drukbezocht Down the Rabbit Hole doet weer gewoon waar het goed in is

Report over Down The Rabbit Hole

Inclusief fotoalbum

Woensdag 10 juli 2019

Down The Rabbit Hole 2019 bestond uit veel bezoekers en te weinig weinig uren, wat een combinatie is die we...

Festivalbot: een splinternieuw festivalorakel

Nieuws

Maandag 8 juli 2019

Wij spraken met het team achter deze innovatieve festivaltool.

SWF verhuist, vernieuwt en verrast

Nieuws

Vrijdag 5 juli 2019

Met de toenemende concurrentie is het belangrijk om jezelf te vernieuwen, zo zal STRAF_WERK ook gedacht hebben, toen ze hun...

Tips uit de tipi: juli-festivals die een bezoekje waard zijn

Nieuws

Dinsdag 2 juli 2019

Weet jij al waar je deze maand naartoe gaat?

Op deze festivals lopen de meeste Instagrammers rond

Nieuws

Maandag 1 juli 2019

Op Down the Rabbit Hole wordt naar ratio het meest op Instagram gedeeld. Op het Zwarte Cross festival het minst.

Compact Nomads brengt tribe dichter bij elkaar

Report over Nomads Festival

Maandag 1 juli 2019

Nomads levert in op ruimte, maar wint terrein aan gezelligheid.